เคยสงสัยในตัวเองกันมั้ย

.

ผมเป็นคนหนึ่งที่หาจุดยืนของตัวเองไม่ได้ เหนื่อยท้อกับงานกับเงินกับปัญหาต่างๆในชีวิตหลายอย่าง นับได้ว่าตอนตั้งกระทู้นี้กำลังมีมรสุมรุมเร้าผมอยู่ ถึงจะเศร้าจะท้อจะมีเรื่องอึดอัดใจแค่ไหน ก็ไม่สมารถเล่าให

ถ้าเกิดคุณเจอปัญหากับการเรียนที่หนักหนาพอสมควร แล้วคุณรู้สึกท้อ รู้สึกเหนื่อย ไม่มีไฟ ไม่มีกำลังใจที่จะเรียนต่อ รู้สึกว่าที่คุณพยายามทำมาทั้งหมดหล่ะ เรียนก้หนัก เหนื่อย เครียด แต่ผลลัพธ์ที่ได้ออกมาทำไ

เวลาเหนื่อย เวลาท้อ เวลารู้สึกโดดเดี่ยว เวลารู้สึกไม่มีใคร มันเคว้งมากๆเลยนะคะ แต่บางครั้ง เราก็ไม่อยากให้คนรอบข้างคิดมาก เราเลยจำเป็นต้อง"ฝืนยิ้ม" บางครั้งเราก็อยากให้มีใครสักคนมองเห็นน้ำตา

เวลาเจองานเยอะงานเหนื่อย ท้อใจ ให้กำลังใจตัวเองยังไงดี บางทีก็อยากหลับไป ไม่ต้องตื่นมาอีก แต่ก็ห่วงคนข้างหลัง

เลิกไม่ได้หรอกตายไปกับบุหรี่แหละ ทุกครั้งที่จะเลิกก็เจอแบบนี้เราเคยเลิกมาครั้งนึงแล้วนะเพราะไม่มีใครรู้ และไม่มีแรงกดดันตอนนี้ท้อใจมากๆแต่ก็ลดลงมาเยอะแล้ว จากที่สูบวันละ2-3ซองทุกวันนี้ลดลงเหลือ1ซองนึง

จขกท.วิ่งประมาณเพซ 6.15-6.40 ระยะทางเพียง 5โล วิ่งมาได้ 6 เดือนแล้ว เพซไม่ยอมขยับ แถมเหนื่อยมากกก แต่คิดว่าเพซไม่ขยับเพราะส่วนตัววิ่งสัปดาห์ละประมาณ 3-4 วัน เองค่ะ มีปิดสอบหยุดไป 7 วันเต็ม กลับมาวิ

ตั้งแต่เลิกกับแฟน   ตัวผมเองไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นหรือเปล่า แต่บางครั้งผมจะรู้สึก เบื่อ เหงา ท้อ โดดเดี่ยว รู้สึกเดียวดาย หมดหวัง เกิดคำถามว่าอยู่ไปทำไม  เหนื่อย  อ่อนเพลีย เบื่ออาห

แอบมีความรู้สึกดีๆให้ใครคนหนึ่ง ทั้งที่ยังไม่รู้เลยว่าเค้าคิดยังไงกับเรา คอยทักเช้า ทักเย็น คอยให้กำลังใจเวลาเค้าเหนื่อย แต่มันเริ่มท้อขึ้นนะสิ จะห้ามใจไม่ให้คิดถึงมันก้ทำไม่ได้ เป็นต้องทักหาเรื่องคุย

ขอบคุณทุกคนที่ตอบกระทู้ ที่หนูตั้งขึ้นมา แต่ตอนนี้หนูเหนื่อยมาก หนูรู้สึกว่าหนูไม่อยากอยู่อีกต่อไปแล้ว หนูคิดว่าที่บ้าน คือเซฟโซนที่ดีที่สุด แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่ บางคนอาจจะเห็นกระทู้ก่อนหน้านี้ หนูอย